Je kind als spiegel

2 november 2026

Spiegelen vanuit een kind naar een ouder gebeurt op verschillende manieren; daar waar je jezelf in je kind herkent in iets waar je trots op bent, maar ook daar waar het schuurt en je op een pijn of frustratie stuit. Weet dat een kind altijd spiegelt vanuit liefde en een wens naar verbinding ervaren met jou op een liefdevolle manier. Wanneer het lukt om je kind steeds meer te omarmen met alles wat er is (mooie en moeilijke stukken), dan ga je ervaren dat je hand in hand daarmee jezelf steeds meer kan omarmen met alles wat er is. 

Als ouder herken je vast en zeker dat gevoel van enorme trots op je kind, wanneer je kind iets bereikt of wanneer je kind gedrag laat zien wat je vreugde brengt. Je kind spiegelt dan een stuk van jezelf waar je trots op bent of waarnaar je zelf streeft en graag meer eigen wil maken. Ook herkenbaar.. ..je kind doet of zegt iets en je wordt geraakt en je reageert emotioneler dan waar de situatie eigenlijk om vraagt..

Je kind spiegelt dan een pijnstuk, iets wat je bij je draagt en waar je zelf nog niet zo goed bij kan. Toen je zelf jong was zijn er dingen gebeurt die op dat moment te pijnlijk waren om goed te verwerken, hierdoor heb je de pijn als het ware ergens opgeslagen in je lichaam. Wanneer je diep geraakt wordt is dit een uitnodiging om te voelen waar de pijn eigenlijk vandaan komt en vooral om nu te voelen waar je toen zo'n behoefte aan had. 

Onze kinderen hebben veelal overlappende thema's met onszelf wat confronterend kan zijn. Bijvoorbeeld een moeder die afwijzing van haar moeder heeft ervaren en daardoor een verdraaid en laag zelfbeeld heeft ontwikkeld en haar kind dat gepest wordt op school en daardoor ook afwijzing ervaart en een laag zelfbeeld ontwikkelt. Beide worstelen met hetzelfde gevoel van niet goed genoeg te zijn, moeite hebben met voelen wat hun meerwaarde is en het gevoel te hebben zich aan te moeten passen om geaccepteerd te worden. 

Moeder draagt deze pijn met zich mee en doordat haar kind hetzelfde thema heeft wordt deze pijn ook bij haar weer aangeraakt. Het kan zijn dat moeder dan vanuit een beschermingsmechanisme reageert naar haar kind door te zeggen dat het wel meevalt, dat hij sterk moet zijn en weerbaarder mag worden. Daarmee gaat ze onbedoeld voorbij aan de pijn van haar kind. Dit kan komen doordat zij nog in haar overlevingsmodus zit met deze pijn en daar nog niet goed bij kan. Wanneer het haar lukt om zacht te zijn voor haar eigen pijn rondom de afwijzing en te voelen waar ze ten diepste behoefte aan had gehad kan zij dit stuk helen, bij haarzelf en daarmee ook bij haar kind. 

Dit begint met een stuk erkenning, voelen wat iets met je gedaan heeft en dit niet langer weg te beredeneren. Dan kan je met compassie voor jezelf voelen wat de pijn is en vooral ook wat je toen zo gemist had en waar je zo'n behoefte aan had gehad. Je kan dan aan je kind geven wat je zelf toen fijn zou hebben gevonden, zoals troost, erkenning en vanuit liefde voor jezelf grenzen durven stellen. Kinderen zijn sponsjes en wanneer jij deze beweging inzet zullen ze volgen. 

Het geven aan je kind wat je zelf destijds zo nodig had brengt niet alleen heling voor je kind, maar ook voor je eigen innerlijk kind en daarmee voor jezelf. Dat is het mooie aan ouderschap; voor onze kinderen zijn we eerder bereid op te staan dan voor onszelf, terwijl we hand in hand met opstaan voor hun dus ook opstaan voor onszelf 

Valkuil in dit proces is je innerlijke kritische stem teveel de overhand te geven. Het is logisch dat deze oppopt in dit proces, want deze stem is onderdeel van je overlevingstrategie en heeft je ook lang geholpen om overeind te blijven. Wanneer je innerlijke kritische stem opdoemt, bedank deze voor wat hij heeft gedaan voor je en stel deze dan gerust door hardop te zeggen dat je nu vanuit je volwassen zijn op een andere manier voor deze pijn kan zorgen en dat het niet langer verborgen hoeft te blijven of onderdrukt hoeft te worden. 

Alles mag er zijn, ook jij

Liefs, Marloes