Zelfliefde en compassievol leven

11 mei 2026

De kern van zelfliefde is dat je jezelf blijft omarmen door alles heen. Onze intentie is vaak goed; om ook als het anders uitpakt dan gedacht daar weer naar terug te keren is de uitdaging. Vaak is onze eerste reactie om de innerlijke criticus de overhand te geven in ons gevoel naar onszelf en in hoe we over onszelf denken. Mooi om juist dan terug te gaan naar je intentie en vanuit je goede bedoeling jezelf helemaal te omarmen met alles wat er is.

Je kan dan vanuit compassie naar de situatie kijken en jezelf de vraag stellen "Met deze nieuw opgedane ervaring en nieuwe kennis die ik heb opgedan, wat neem ik daaruit mee naar een volgende keer?". Dit is zoveel helpender dan jezelf op de kop zitten en ergens vinden dat je iets had moeten weten of anders had moeten reageren. Vertrouw op jezelf, dat je het beste voor had met jezelf, de ander en de situatie en dat dit genoeg mag zijn. Dat het oké is dat je iets nog niet wist of dat je op dat moment anders reageerde dan je achteraf had willen doen.

In onze maatschappij en waarschijnlijk ook in je opvoeding kan je ervaren dat je ergens aan moet voldoen om het 'goed' te doen. Maar wat is 'goed' dan? We voelen allemaal een verlangen om ons geaccepteerd te voelen, om ons geliefd te voelen en te voelen dat je in wezen een goed mens bent. Wanneer er frictie ontstaat en er oordelen komen vanuit een ander of vanuit onszelf is het veelal dit stuk dat geraakt wordt. Niet voor niets dat we zo'n ervaring graag delen met een naaste die we liefhebben om bevestiging te krijgen dat je het echt wel goed gedaan hebt en dus heus wel goed 'bent'. Je bent een prachtig en liefdevol mens, soms doen we iets wat achteraf minder handig was.

Ervan uitgaand dat niemand opzettelijk een ander pijn doet of kwetst en dat als iemand 'uithaalt' dat dit dan komt vanuit pijn van die persoon zelf en dat dit zelden iets over jou zegt ontstaat compassie. Compassie voor jezelf wanneer je geraakt wordt; de pijn vertelt je waar het nog zeer doet en hier zacht voor zijn helpt met hier ruimte in maken. Maar ook compassie voor de ander; de pijn van waaruit de ander 'uithaalt' komt immers ook ergens vandaan. Je hoeft hier niets mee, maar dit erkennen en er compassie voor voelen maakt dat er wederzijds begrip ontstaat. 

Goed en slecht vallen dan meer weg; het is meer zo dat een ieder handelt met de kennis en ervaring die zij zelf hebben in het moment en dat mooie én pijnlijke ervaringen weer zorgen voor nieuwe kennis en ervaring die we weer meenemen voor toekomstige situaties. Mag je van jezelf leren en ontwikkelen, mag je iets 'fout' doen zonder dat je jezelf daarna afwijst? Voelen wat je raakt en wat dit je verteld geeft je informatie over je ideeën en overtuigingen en je kan dan gaan voelen wat voor jou nog kloppend is en waarin je iets los wil laten en wat je mee wil nemen voor de toekomst. 

Merk je dat je erg hard voor jezelf bent, leg je de lat hoog en is het eigenlijk nooit goed genoeg? Dan ligt hier een diepe overtuiging onder die je waarschijnlijk als kind al opgedaan hebt. Een healing sessie kan helpend zijn om deze overtuiging te gaan voelen, hier ruimte in te maken en hier een meer voedende overtuiging tegenover te zetten.

Liefs, Marloes